Vanaf vandaag draait de nieuwe Street Fighter-film in de bioscoop, de grootste gok van Paramount en Legendary dit najaar. Het is de eerste grote live-action verfilming van de vechtgamereeks sinds de beruchte versie uit 1994 met Jean-Claude Van Damme, en de druk om het deze keer wel goed te doen is groot. De eerste kritiekreacties kwamen een paar dagen voor de release binnen, en het beeld dat daaruit ontstaat is verdeeld. Niet vernietigend, maar ook niet het eenduidige succes waar Capcom-fans op hoopten.
Ryu en Ken herenigd, met Chun-Li als aanjager
Regisseur Kitao Sakurai zet het verhaal in 1993. Ryu (Andrew Koji) en Ken Masters (Noah Centineo) zijn uit elkaar gegroeid, maar worden door Chun-Li (Callina Liang) teruggehaald voor het World Warrior-toernooi. Achter de wedstrijd schuilt een samenzwering die de vechters dwingt om zichzelf, en elkaar, onder ogen te komen. Jason Momoa speelt Blanka, Curtis "50 Cent" Jackson is Balrog, Cody Rhodes vertolkt Guile en David Dastmalchian kruipt in de huid van M. Bison. Het scenario komt van Dalan Musson, en de cast is zo groot dat zelfs worstelaar Joe Anoa'i (Roman Reigns) een rol kreeg, als Akuma.
De actie en de tekenfilm-flashbacks zijn waar iedereen het over heeft
Over één ding zijn de eerste reacties eensgezind: de vechtscènes werken. Meerdere critici prijzen de choreografie en noemen vooral de 2D geanimeerde flashbacksequenties een slimme vondst, ze geven de herkomst van elk personage net dat beetje arcade-sfeer terug. Bill Bria van /Film noemde de film "one sexy looking movie", al voegde hij daar meteen aan toe dat de gevechten soms meer afleiden dan dat ze meeslepen. Dat klinkt tegenstrijdig, maar past bij hoe deze eerste golf reacties grotendeels verloopt: enthousiast over de stijl, voorzichtiger over de rest.
Het is een vergelijkbaar patroon als bij de nieuwe Masters of the Universe-film, waar de visuele presentatie ook breed geprezen werd terwijl critici het oneens bleven over de rest van de ervaring. Game- en speelgoedverfilmingen lijken dit jaar steeds dezelfde discussie op te leveren: ziet het goed uit, maar houdt het verhaal ook stand.
Het verhaal is waar het misgaat
De belangrijkste kritiek richt zich op de plot. Een recensent schreef dat de film "de draad meer dan eens kwijtraakt", en meerdere anderen noemen de opbouw naar het derde bedrijf rommelig. Dat is geen verrassing bij een toernooifilm met zo'n grote cast: elk personage verdient in theorie een eigen moment, maar in de praktijk betekent dat vaak dat niemand genoeg ruimte krijgt. Waar Ryu en Ken de emotionele kern vormen, verdwijnen ze in sommige scènes naar de achtergrond zodra er weer een nieuw personage wordt geïntroduceerd.
Toch is dat precies het soort spanning dat dit jaar wel vaker voorkomt in grote blockbusters. Ridley Scotts nieuwste film verdeelt de critici om vergelijkbare redenen: een sterke visuele aanpak, maar geen eenduidig oordeel over de vertelling zelf. Street Fighter voegt zich dus bij een groeiend rijtje films die technisch indrukwekkend zijn, maar waar de critici het onderling simpelweg niet over eens kunnen worden.
Jason Momoa en David Dastmalchian verdelen de meningen
Op castingvlak liggen de reacties uiteen. Momoa's Blanka wordt door de meeste recensenten positief ontvangen, zijn fysieke aanwezigheid en humor passen goed bij het personage. Dastmalchian als M. Bison ligt gevoeliger: sommigen vinden zijn interpretatie juist verrassend dreigend, anderen missen de overdreven, bijna karikaturale kwaadaardigheid die het personage in de games en in eerdere verfilmingen altijd had. Opvallend is dat meerdere Amerikaanse recensenten de film expliciet vergelijken met Mortal Kombat uit 1995 en concluderen dat Street Fighter die klassieker overtreft, een compliment dat je niet elke week voorbij ziet komen bij een gameverfilming.
Street Fighter bestaat inmiddels bijna veertig jaar als franchise, met het allereerste arcadespel uit 1987 als startpunt, zoals ook de geschiedenis van de reeks laat zien. Die lange geschiedenis is precies waarom verwachtingen zo hoog liggen, en waarom elke nieuwe poging onvermijdelijk wordt afgezet tegen zowel de games als de rampzalige film uit de jaren negentig.
Moet je dit weekend naar de bioscoop
Als je houdt van actie, nostalgie en een cast die duidelijk plezier heeft in wat ze doen, is dit een prima avondje bioscoop. Verwacht geen scenario dat alles even strak op elkaar laat aansluiten, de film wisselt geregeld van toon en personage, en niet elke overgang landt. Dat is hetzelfde type discussie als die ontstond rond de trailer van Avengers: Doomsday, waar de ene helft van het internet onder de indruk was en de andere helft vooral vraagtekens had. Street Fighter lijkt zich in hetzelfde kamp te nestelen: een film die je waarschijnlijk meer waardeert als je gewoon van de personages en de klappen komt genieten, dan als je op zoek bent naar een waterdicht verhaal.